Van hoe een gebroken kaak mij in mijn werk helpt

Van hoe een gebroken kaak mij in mijn werk helpt

Van hoe een gebroken kaak mij juist hélpt in mijn werk.

En ik lieg het niet.
En probeer het ook niet mooier te maken dan het is (en dat is niet veel).

Afgelopen vrijdag had ik mijn huiskamer net op orde, stond op het punt naar het bos te vertrekken voor mijn snel-wandel-uurtje, toen de telefoon ging. Mijn zoon.
Toen ik opnam had ik niet hem aan de lijn maar een vriendelijke mevrouw. Mijn hart stopte even. Hij was een kwartier daarvoor naar school vertrokken; dit was geen goed teken. Maar ik hoorde zijn stem op de achtergrond. Dit was een beter teken en ik ontspande enigszins.

Hij was van zijn fiets gevallen, bloedde uit zijn mond, wond op zijn kaak, mond kon niet open, knie open… ‘Ik kom eraan’, zei ik. Ze zou wachten tot ik er was.

Ik zal je de omschrijving van de medische ochtend besparen en rechtstreeks naar de samenvatting gaan: de wond op zijn kaak kon niet gehecht worden want de huid erop was weg. Hij had zijn kaak op twee plekken gebroken en voor de genezing van één van de twee breuken moest zijn kaak worden vastgezet; 4 tot 6 weken zijn tanden letterlijk op elkaar ens niets anders eten dan dat wat door een rietje past.
Klopt, valt niet mee. Zeker als je 15 bent.
Maar ik schrok er zelf ook van: hoe gingen we die weken doorkomen? Zou zijn super fit lichaam hier misschien veel onder lijden? Wat zou dit doen mijn zijn (puber)humeur? …

We hadden vrijdag een baaldag; een baalmiddag, meer. Die ken je vast ook.
Eerst zaten we allebei in de adrenaline-modus en regelden we samen van alles. Maar toen de rust kwam, baalden we enorm. [Zie mijn vragen hierboven!]

We gaven eraan toe. Het was oké om te balen.
Het is eigenlijk altijd wel oké om te balen. Als je er maar niet in blijft zitten. Ook bij de coaching zeg ik dit vaak: tuurlijk mag je balen; hallo, je bent ook mens! Maar probeer er niet in te blijven hangen.
Te lang balen vreet energie en levert écht niets op. Niets.

We praatten er ook over. Huilden wat.
We waren van het hoofd naar het gevoel gezakt. Niet leuk; wel fijn.

Ondertussen was de vrijdag was voorbij en ik was niet verder gekomen in de inhoudelijke voorbereidingen van het Weekend voor Jongvolwassenen (al a.s. vrijdag!). Ik had expres geen afspraken gepland om aan de slag te kunnen!
En daarmee begon de omslag:

Vervelend dat hij zijn kaak heeft gebroken -> maar het went, we vinden een manier om ermee te dealen en… Het is bij zijn kaak gebleven!
Ik was een werkdag “kwijt”-> hoe mooi dat ik net die dag geen afspraken had?! Dat ik “toevallig” de auto thuis had om naar hem toe te kunnen en met hem van hier naar daar te rijden? (Stel je voor dat hij achterop de fiets had gemoeten!). En het beste: ik had alle ruimte om mijn zoon bij te staan op zo’n dag én hij hoefde het niet met iemand anders mee te maken!
Nee, ik relativeer niet teveel. Dit is zoals ik het werkelijk ervaar.

In de afgelopen twee dagen, zaterdag en zondag, voelde ik echt vertrouwen in mij. Kracht. En, het is echt bij zijn kaak gebleven én het had werkelijk heel anders kunnen aflopen. Hij komt erboven op.

Ik voel me gesterkt in mijn filosofie. Inmiddels de filosofie van heel wat jongeren met wie ik mag werken: verder gaan valt niet mee, maar het is te leren. Je krijgt altijd (nou, in heel veel gevallen!!) een nieuwe kans (daar gaat Pasen naar mijn idee ook om, trouwens):

Komend weekend werk ik met een groep van 20 jongeren precies hieraan:
Zit er ook een positieve kant aan datgene wat er is gebeurd?
Kan je zien waardoor het is gebeurd?
Is het soms een uitnodiging om iets in je te veranderen?

En: hoe reageer je zélf op je eigen gedachten / emoties / gevoelens over dat wat er gebeurd is?
Blijf je daarin hangen?
Voel je je verantwoordelijk? Geef je iemand anders de schuld?
Hoe reageer je op anderen, wanneer het niet goed gaat en wanneer het juist heel goed gaat?

Begrijp me niet verkeerd eh? Ik baal zeker van de gebroken kaak, de grote blote wond op zijn kin, de knie die pijn doet, de 4 weken rietje-voer. Maar ik kan er iets van maken. We máken er iets van. En blijven er niet in zitten.

Wanneer de workshop al tijdens de workshop begint te werken!

Wanneer de workshop al tijdens de workshop begint te werken!

Hij zegt “Vorig jaar heb ik met een groep vrienden een loods in de fik gestoken…” en je voelde aan de hele klas dat dit hen raakte.

De workshops werken

Ik was er eerst wat voorzichtig mee, maar inmiddels weet ik het zeker. Zóveel leerlingen hebben al de workshops meegemaakt, zoveel docenten hebben er feedback op gegeven, nu stel ik met overtuiging: de workshops van de Geluksschool wérken. Ze zorgen voor een bepaalde sfeer in de klas die ervoor zorgt, zeker wanneer de thema’s met regelmaat opnieuw worden besproken, dat er een hechtere groep ontstaat waardoor er o.a. veel beter en fijner gewerkt wordt!

Steeds meer mentoren en teamleiders bevestigen dat het klopt

Gelukkig zijn er steeds meer mentoren en teamleiders die in hun klassen merken dat bovenstaand klopt; tijdens de workshops worden leerlingen bewust gemaakt van hun eigen verantwoordelijkheid voor hoe zaken in de klas gaan. ‘De enige die kan bepalen hoe jij doet in de groep, ben jij zelf’, is een terugkerende reflectie tijdens de workshop. En je merkt dat de klas dat komt te begrijpen; er ontstaat een opener en veiligere sfeer die ervoor zorgt dat je beter met de klas kan werken, de klas beter met jou én elke leerling beter met zichzelf!

De parelworkshops

En soms merk je de werking van de workshop al terwijl de klas de workshop nog aan het volgen is! Dit is geen grapje.

Een aantal weken geleden was ik drie hele dagen aan het werk op een school in Noord-Brabant. Fijne school: je voelt het fijne contact tussen de leerling en de (meeste) docenten en je merkt dat de docenten veel ruimte voelen en nemen om hun eigen plan met de klas uit te voeren.

Één van de belangrijkste onderwerpen tijdens de workshops is het maken van keuzes. Eigenlijk is de boodschap: je kunt niet verkeerd kiezen als het om praktische keuzes gaat. Het is echter wel belangrijk dat je keuzes maakt waarmee je jezelf niets hoeft te verwijten (had ik maar meer mijn best gedaan, had ik maar anders gereageerd, had ik maar niet mee gepest…): zelf-verwijt kost veel energie en heeft nare gevolgen. Ik was aan het werk met een groep op bovengenoemde school en ik gaf een voorbeeld over een groepje jongeren dat expres iets vernield had. Ik vroeg aan de klas: “stel, je bent aan het chillen met je vrienden, er ontstaat het plan iets kapot te maken en je vrienden dringen erop aan dat jij ook meedoet; vind je dat een makkelijke of een moeilijke keuze?”. Er ontstond, zoals gebruikelijk, een gesprek dat op een gegeven moment o.a. over groepsdruk gaat.

In die specifieke groep, stak één van de jongens zijn vinger op en zei: “nou, mevrouw… Ik vind het een moeilijke keuze. Want vorig jaar ben ik met mijn vrienden -nou ik dacht toen dat ze mijn vrienden waren- meegegaan, we hebben maskers opgedaan en we hebben een loods in de fik gestoken“. De klas werd zo stil dat je er een speld kon horen vallen. Ze waren onder de indruk; dit wisten ze niet van hun klasgenoot. Hij vertelde verder dat de politie erbij gekomen was, dat een aantal jongens meteen weggerend was en één andere jongen was opgepakt. Hij vertelde dat hij zelf ook weg wilde rennen, maar dat hij het niet eerlijk vond voor zijn ‘vriend’ dat hij er nu alleen voor stond, waardoor hij besloot zelf naar de agenten toe te lopen. Hij voegde eraan toe dat hij nog steeds spijt had van zijn “stomme actie”dat hij ontdekt had dat hij dit soort vrienden eigenlijk niet eens wilde.

Het was bijzonder wat er in de groep gebeurde: hun klasgenoot had iets heftigs gedaan en hij deelde niet alleen de gebeurtenis, maar ook wat het met hem gedaan had. Ik zou bijna durven zeggen dat er tijdens het eerste deel van het verhaal, een enigszins  oordeeldragende stilte was: hoe had hij zoiets durven doen? En tijdens het tweede deel werd de stilte een soort van bewondering: wacht, hij heeft er spijt van en hij is wel eerlijk geweest door zelf naar de agenten te lopen; en hij durft het ons te vertellen! Er volgde een goed gesprek, over bewust kiezen, de tijd nemen voor je je woorden of je acties kiest, zodat je jezelf niets hoeft te verwijten. En ook bespraken we hoe mooi het was geweest, dat dit verhaal gedeeld werd en dat de klas er met zoveel respect naar geluisterd had.

Dan kan ik zo intens genieten van wat er net gedeeld is, zomaar tijdens de workshop, dat ik heel even de tijd nodig heb om de lijn van de workshop weer op te pakken en door te gaan. Maar het lukte. Toen en met de andere groepen. Er werden nog meer intense verhalen gedeeld; er werd zelfs gehuild, maar gelukkig vooral veel gelachen en plezier gemaakt.

Daar gaat het om, met de workshops, denk ik: dat de klas éven voelt hoe fijn ze het samen (kunnen) hebben en dat het aan hen zelf is, misschien met een beetje hulp van de mentor of docenten, om dat gevoel steeds opnieuw op te zoeken. Wil je meer weten over de workshops of ervaren hoe ze in jouw klas werken, neem gerust contact op. Het mag al via onderstaand vakje.

Valentijnsblog!

Valentijnsblog!

Can I follow you home? ‘cause mij parents told me to follow my dreams 🙂

In deze blog, deze en veel andere leuke grappig pick-up lines die wij voor jou verzameld hebben met medewerking van een aantal leuke mensen die ons volgen!

“A pick-up line or chat-up line is a conversation opener with the intent of engaging an unfamiliar person for romance or dating. Overt and sometimes humorous displays of romantic interest, pick-up lines advertise the wit of their speakers to their target listeners. They are most commonly used by men who pick up women.” [Bron: Wikipedia].

Baby you make palms sweaty, knees weak, arms spaghetti. ## Is je moeder soms een taart? Want jij bent echt een stuk. ## Are you Cinderella? Cause i see your clothes coming off at midnight 😏 ## Are you a magician? Because whenever I look at you everyone else disappears. ## Your lips look so lonely…Would they like to meet mine? …

Vanuit de Geluksschool proberen we zoveel mogelijk jongeren te bereiken en aan te moedigen om relaxed door het leven te gaan, met een positieve levenshouding en een helder doel: langzaam maar zeker de wereld een (nog) mooiere plaats te maken door bij jezelf te beginnen. Wij roepen hier vaker: ‘vertrouw op jezelf, de rest komt vanzelf’. Ja, oké, we hebben veel lol met onze activiteiten en tegelijkertijd werken we serieus aan onszelf. Vandaag doen we even niet serieus en delen we met jou wat grappige pick-up lines zodat ook jij kunt mee maken dat we veel lachen in het leven!

Girl are you a bank lone? ‘cause you got my interest! ## Are you a banana? Because I find you a-peel-ing 🙂 ## Know what’s on the menu? ME – N – U <3 ## I think you are suffering from a lack of vitamin ME. ##Let me see your palm, I want to read your future. Let me write my phone numer on your hand. There’s your future. 

Do you have any raisins? No? Well, what about a date?

Geloof je in liefde op het eerste gezicht of moet ik nog een keer langslopen?

Can I have your picture so I can show Santa what I want for Christmas?

Do you like soda? Because I’d mount-and-do you.

Aren’t you tired from running through my head all day? 🙂

Als je denkt dat je mij kunt versieren, heb je het goed!

Heb jij soms Google want je bent alles wat ik zoek.

ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTVWXYZ. Did I miss something? Yes, I miss U!

 

 

 

 

 

Feel my shirt. Know what its made of? Girlfriend material.

Ik hou niet van regen maar jij bent echt een spetter!

Is your name Charity? ‘Cause my heart is racing for you…

Are you related to yoda? Cause yodalisious!

Is your dad a preacher? ‘cause girl, you’re a blessing!

Are you a baseball? Because I would take you to all the bases 🙂

Je kunt natuurlijk ook op een tocht door de leukste liefdeskroegen van Eindhoven: op onze Insta (Geluksschool) tipte een volger Café Berlage, de Vooruitgang, Centraal, Costa, Wilhelmina, ’t Lempke, The Jack en de Hooste Tijd. Woon jij niet in Eindhoven, tip ons de leukste liefdeskroegen in je stad in een reactie hieronder!

We wensen je een fijne Valentijnsdag toe! Of je nou een date scoort of je hebt er al één, of je durft niet op die jongen of meisje dat je zo leuk vindt af te stappen, hopen we dat je onze verzameling leuk hebt gevonden; dat je een beetje met ons mee hebt gelachen.

Valentijnsdag of niet, waar het om gaat in het leven is dat je durft uit te komen voor datgene wat voor jou echt belangrijk is! Als je dat op een respectvolle manier doet, kan er niets gebeuren. Heeft het toch gevolgen, zegt dat meer over de ontvanger van de boodschap dan over jou. We hebben wel eens eerder een blog geplaatst over Moed of Lef of opkomen voor jezelf; het zijn natuurlijk belangrijke onderwerpen! Jij hebt steeds de kans om te kiezen hoe je met zaken omgaat. Het is jouw keuze en die is per definitie goed (zolang je daarbij ook je omgeving respecteert!).

Tja, kiezen en prioriteiten stellen: hoe doe jij dat? Wij hebben er een workshop over in elkaar gezet. Helemaal gratis! Je hoeft alleen maar aan te melden [nu er nog plek is!]: Workshop Keuzes en Prio’s, 17 maart 16.30, Parktheater Eindhoven.

Zien we je daar? Heb je meteen een indruk van de toffe sfeer bij de Geluksschool en van onze werkwijze!!!

 

Dit gebeurt er tijdens het kamp – Joana (18)

Dit gebeurt er tijdens het kamp – Joana (18)

Dit kun je dus verwachten tijdens een Gelukskamp.

Ik ben in maart mee geweest met het Gelukskamp van de Geluksschool en dat was echt heel gaaf. Daarom kan ik niet wachten totdat het over twee weken (21 oktober) weer zover is. Als ik met andere jongeren praat, merk ik dat zij niet zo’n beeld hebben van wat je van zo’n kamp kunt verwachten. Dat kan ik me ook wel voorstellen. Daarom neem ik naast mijn huiswerk even de tijd om het jullie zo goed mogelijk te vertellen. Er komen hele leuke mensen op zo’n kamp en het zou jammer zijn als je niet meegaat omdat je geen duidelijk beeld hebt. Dus, dit kun je een beetje verwachten van een Gelukskamp:

We waren in maart met een groep van zo’n 16 jongeren. Ik kende daar een aantal van, maar de meeste niet, wat ik wel exciting vond. Als je er niemand kent kan dat spannend zijn, maar het liep heel goed! Al snel was er een fijne sfeer en niemand viel buiten de groep.

Mensen kwamen vroeg in de avond aan en er was wat lekkers voor zowel ons als een aantal ouders die andere deelnemers gebracht hadden. Heel snel begonnen we met een activiteit om elkaar te leren kennen; we moesten eerst ieder voor zich wat vragen beantwoorden op papier en iemand anders moest die vragen uitbeelden. Omdat we onze naam niet op het papier hadden gezet, wisten we zelf ook niet wie we aan het uitbeelden waren. We waren eerst allemaal wel (denk ik) een beetje ongemakkelijk bij deze opdracht, maar het leverde snel hele grappige situaties op. We hebben heel erg gelachen. En daarmee was de sfeer meteen heel goed.

We hebben toen het programma voor het hele weekend een beetje besproken, zodat we goed wisten wat er wanneer ging gebeuren. Ook wat afspraken gemaakt en groepjes voor de taken die moesten gebeuren. Er was duidelijkheid want de tijden en het programma hingen ook aan de muur in de zaal maar er was ook ruimte om het programma te veranderen als we daar behoefte aan hadden.

Wat was er dan zo goed aan de sfeer? Er was iets speciaals. Positief en open. Iedereen stond open voor elkaar, zonder oordeel of zo. Ik was ook heel nieuwsgierig naar de rest en dat merkte ik ook bij de anderen naar mij. De ruimte was ook fijn: een paar gescheiden ruimtes maar ook een grote ruimte voor activiteiten, ’s avonds kaarsjes voor een warme sfeer. Het voelde relaxed, gewoon.

Ik ben een beetje kwijt wat we die eerste avond gedaan hebben, maar ik weet dat we het huis uit zijn gegaan met een groepje. We hebben een wandeling gemaakt ’s nachts om de sterren te zien en te kletsen. We zagen heel weinig, maar dat was juist grappig dus het maakte niet uit. We hadden echt interessante maar ook grappige gesprekken en we hebben heel erg gelachen.

Het is op een gegeven moment zelfs gelukt om naar bed te gaan 😉 We sliepen allemaal in een grote kamer, op stapelbedden. Pilar, die het hele kamp organiseerde, sliep wel in een aparte kamer. In de slaapkamer waren we wel zo stil mogelijk om de mensen die wilden slapen niet te storen.

De dag erop, de zaterdag, werden we met een rustige muziek wakker en vrij snel begonnen we met de eerste activiteit: tien minuten meditatie. In eerste instantie hoefde dat niet voor mij, maar ik begreep wel dat het een doel had en, omdat we allemaal mee deden, stond ik er gewoon open voor. Ik had niet echt eerder gemediteerd, dus wist ik niet heel goed wat ik kon verwachten maar tien minuten is niet zo lang, dus ik deed gewoon mee. We zaten allemaal op matjes op de grond en we hoefden eigenlijk niets te doen. Het was vooral ontspannen op je ademhaling letten. Pilar vertelde er iets bij wat wij ons konden voorstellen. Het ging wel goed en ik vond het wel een fijne manier van wakker worden.

Daarna deden we yoga; dat was leuker dan verwacht! Ruben, één van de jongeren (van de Adviesraad) gaf de les. De yoga-workshop was vooral bedoeld om aandacht te geven aan je lijf. Het waren verschillende bewegingsoefeningen. Je voelde aan de groep dat het fijn was om samen te doen, en ik was best trots op de groep dat iedereen goed meedeed. Het was daardoor ook echt leuk!

We gingen daarna pas ontbijten, met z’n allen aan één grote tafel. Dat was wel zo gezellig! Na het ontbijt gaven 2 andere jongeren een sport-workshop. Daarna deden we een workshop van Pilar over zelfvertrouwen, dat deel, vooral. Ik vond het heel fijn dat iedereen de opdracht serieus nam en goed meedeed. Er was echt respect gewoon, je mocht alles zeggen, je mocht je mening gewoon geven over dingen. Ik vond het mooi. Na het geconcentreerd werken zijn we ff naar buiten gegaan, even rennen en chillen. Het weer was heerlijk en we zaten een beetje in de natuur, dus buiten zijn was top.

Toen de lunch , weer buiten chillen en toen ging de workshop van Pilar verder. Ik weet het niet meer precies, maar ik herinner me  wel de fijne sfeer en hoe goed het klikte met iedereen in de groep. Volgens mij waren we allemaal best verschillende mensen en we konden toch heel goed samen werken. Het was gewoon leuk om serieus samen te werken en toch echt veel te kunnen lachen.

Nou, de avond: samen gegeten aan de grote tafel weer, kaarsjes aan en grappige verhalen vertellen. En daarna, terwijl één groepje het kampvuur aanmaakte, het andere groepje de afwas deed, deed de rest een paar spelletjes. En toen waren we klaar voor het kampvuur! We hebben allemaal om het kampvuur gezeten, warme chocomel of koffie voor wie wilde, chips, gekletst, muziek erbij… Een paar mensen hadden een spel uitgelegd waar je elkaar kon “vermoorden” en dat klonk wel leuk dus dat hebben we gedaan: we waren gewoon aan het kletsen en je was ondertussen aan het opletten dat je niemand je kon vermoorden.

Een paar mensen gingen na het kampvuur slapen, andere gingen binnen nog even chillen en een aantal ging weer een nachtwandeling maken. Toen we van de wandeling terugkwamen, hadden we bedacht als verrassing de grote tafel mooi klaar te zetten voor het ontbijt. Het was die zondag Eerste Paasdag dus we hadden de tafel een beetje fancy aangekleed en overal in de zaal en op tafel en in het huis en tussen de balken… paaseitjes verstopt, haha! We hebben die nacht niet veel geslapen, eigenlijk, oeps.

Dat we weinig hadden geslapen maakte de meditatie en de yoga wat zwaarder, maar dat was niet heel erg. In het kamp hadden we het vaak over dat je zelf wel verantwoordelijk bent voor je keuzes, nou, dat was nu ook. Maar het ging wel prima. Ruben zorgde weer voor de bewegingsoefeningen en Pilar voor de meditatie.

In de ochtend deed Pilar het laatste deel van haar workshop. Een aantal dingen in groepjes gedaan en naar conclusies toegewerkt. In de middag gaf ikzelf een creatieve workshop. In groepjes hebben we met handen en voeten geschilderd over een bepaald thema en vervolgens aan elkaar gepresenteerd wat we gemaakt hadden. Het vingerverfen werd wel gewaardeerd 😉 Oh en we hadden ook allemaal een schrift gekregen en na deze workshop had iedereen zijn vinger afdruk in elkaars schrift staan.

Omdat het weer zo goed was, konden we buiten eten (ik zal Pilar vragen om daar een foto van te plaatsen), ook al een beetje  als afsluiting van het weekend. Oh ja, daarvoor hadden we een groepsgesprek samen over wat iedereen van het weekend had gevonden. Iedereen was echt heel enthousiast (het gemiddelde was volgens mij een 9!). Na het eten werden sommigen al opgehaald; toen hebben we samen nog onze favoriete activiteit gedaan (“de” vierkant) en elkaar verteld waar we dankbaar voor waren van het hele weekend.

Ik wil nog iets meer vertellen over dat dankbaar zijn. Dit speelde het hele weekend een belangrijke rol. Vrijdag aan het begin werd verteld dat er 5 dingen zijn die samen ervoor zorgen dat je je langere tijd gelukkig voelt. Vooral “Random Acts of Kindness” en de 3 Dankbaarheden zijn blijven hangen. Steeds als we klaar waren met een activiteit, schreven we waar we dankbaar voor waren op, ieder in zijn/haar boekje; in het begin was het een beetje wennen maar het ging steeds makkelijker. Sommige van ons zijn dit nog wekenlang blijven doen (dat zeiden ze in de WhatsApp groep). Ik merkte dat bewust bezig zijn met waar je dankbaar voor bent, ook maakt dat je beseft wat je allemaal hebt. Dat waardeer je meer, snap je. De “willekeurige gebaren van vriendelijkheid” (oh dit klinkt niet haha) waren ook heel leuk: iedereen ging bewust steeds proberen het elkaar naar de zin te maken, elkaar vaker vragen hoe het ging, “gezondheid’ zeggen bij een nies, de deur open houden… gewoon extra letten op het aardig zijn en doen voor de groep. Misschien was de sfeer ook daarom zo fijn, steeds.

Wat het kamp mij heeft gebracht is dat ik wat positiever in het leven ben gaan staan. Ik kon bij deze groep helemaal mezelf zijn, voelde voor niemand of van niemand een oordeel en dat vond ik heel fijn. Het kamp heeft mij meer zelfvertrouwen gegeven en ik heb er hele goede vrienden aan over gehouden.

Het volgende kamp is al over twee weken! Het zou leuk zijn als jij je onder andere door mijn verhaal ook zou aanmelden. Je moet wel snel zijn!

Als je vragen aan me hebt, kan je ze hieronder stellen als reactie. Pilar zal ze aan me doorsturen.

Ciao!

Joana

P.s. van Pilar: Verder informatie over het kamp in de herfstvakantie lees je HIER. Over het kamp met Pasen, waar Joana over vertelt, lees je onder deze link. Wil je andere ervaringen horen, van andere jongeren die mee waren? Lees ze hier allemaal. Je ouders kunnen hier meer lezen. En aanmelden kan nog!!

Pin It on Pinterest